Fitna en de fout van Wilders

De grote fout van Wilders en andere politici en overige Nederlanders die zich met voor en tegen islam bezighouden is dat het helemaal niet om godsdienst gaat, maar om cultuur.
Cultuur bepaalt hoe een geloof beleden wordt, in hoeverre een geloof het dagelijks leven beïnvloed.

In de Nederlandse cultuur is godsdienst voornamelijk iets voor thuis en in het gebedshuis. De
Nederlander voelt zich niet geroepen voortdurend in de openbare ruimte zijn (geloofs) overtuiging te tonen of uit te dragen. Dat was jaren geleden nog wel eens zo, maar nu niet meer. Zo is onze cultuur.

Autochtone gelovigen dringen elkaar niet op volgens hun waarheid te leven. Zij tolereren elkaar. Zij maken hooguit grappen over elkaars en eigen geloof. Dat is cultuur.

Veel allochtone Nederlanders krijgen met de paplepel ingegoten dat hun geloof op de eerste plaats komt. In het openbare leven stoort het wellicht velen dat moslims door hun kleding wel met hun geloof over de openbare straat gaan. Het lijkt er dan inderdaad op dat ze andersdenkenden iets proberen op te dringen, of in ieder geval het openbare leven in Nederland, de manieren, de cultuur, niet accepteren. Het wekt de schijn dat ze aan goed burgerschap een broertje dood hebben.

In Nederland is er scheiding van kerk en staat. In de meeste landen waar de immigranten vandaan komen, is die scheiding er minder of geheel niet. Ook dat is niet een kwestie van
geloof maar van cultuur.



De Deense cartoons heb ik nooit als belediging van de islam gezien, maar als het op de hak nemen van diegenen die de islam misbruiken voor hun doel: totalitaire macht, verwerping
van westerse ideeën, etc.
Helaas zijn veel imams niet in staat tot relativeren. Zo is hun cultuur.

Van moslims is het ons bekend dat ze - de vele gematigden daargelaten - reageren als de gebeten hond wanneer iemand iets van kritiek uit op hun geloof. Ook dat is cultuur. Hun houding heeft niets met moslimzijn te maken, maar met de manier waarop een geloof wordt aangehangen.

De vrijheid van godsdienst in Nederland en de tolerante manier waarop wij met geloof omgaan is
cultuur. Men moet die tolerantie leren. Zoiets hoort bij integreren en dat is ook een kwestie van cultuur.

Het is fout de moslims in Nederland over één kam te scheren met radicalen en ze de misdaden van slimmerikken die hun geloof misbruiken kwalijk te nemen.

Alleen de aggressieve fundamentalisten van welk geloof of ideologie ook, moeten worden
aangepakt. Zij zijn een bedreiging voor onze cultuur en onze vrijheid.

Het komt erop neer dat iedere bewoner van een land moet leven naar de burgerlijke wetten.
Die wetten gelden voor iedereen.
Wanneer de cultuur van het land van herkomst strikt leven naar de godsdienstige overtuiging voorschrijft spoort dat niet met goed burgerschap in het nieuwe woonland.

Het begrip multicultureel is onzinnig. Er is in Nederland één cultuur, waarin iedereen voldoende ruimte heeft voor vrijheid van overtuiging. Die vrijheid komt met de verplichting in de eerste plaats goed burger te zijn. Dan valt er best samen te leven.

B A L K E N E N D E

Blijmoedig balsturig op de
Antillen, spreekt hij toe, nee, doet
Lollig, verklapt besmuikt alsof hij voor de
Kleuterklas staat, geheimpjes.
Eigengereid misschat hij zijn gehoor van
Nederlanders overzee dat aanhoort
En zich schaamt.
Nooit komen de politici zonder te
Dalven. Ze brengen tropenloos hun
Enggeestige Smallandplannen.

Zoutpannen

zet onder de streep

het wit glinstervlak

met schuimranden

van opgeblazen zilt

zwerfvuilwikkeling

en wind

trek midden voorlangs

het grijs wolkenlaag

met scheerlijnen

van vogels op stelten

klotsbotsschommeling

en wind

daarboven een lijn

het blauw hemelhoog

met spanbogen

van gerende krachten

koppend vliegerding

op wind

Niemand schrijft een boek

Bij het aantreden van een hooggeleerde heer in de literatuur aan de Universiteit van de Nederlandse Antillen luidde de titel van zijn oratie: Niemand schrijft met opzet een slecht boek. Het bleek een uitspraak van Miep Diekman te zijn. De aanhaling werd tegen het slot van zijn inleiding genoemd, maar helemaal duidelijk was de referentie niet.

Er was veel commentaar op de oratie, niet in de laatste plaats doordat het te onderwijzen onderwerp een doodgeboren beestje bleek. Literatuur op de Antillen is stervende, mede door het hameren vooral in het Papiamentu te schrijven, wat de broodnodige aansluiting met de literaire buitenwereld, bijvoorbeeld de Caribische literatuur, in de weg staat - en de eilandelijke literatuurkritiek is verstomd.

Het is een misvatting, denk ik, om een taalgebied tot literair culturele eenheid te duiden. Het Engels is het duidelijkste voorbeeld: de Engelse (Britse) literatuur verschilt cultureel sterk van de Noordamerikaanse, de Caribische literatuur kent schrijvers die in het Engels schrijven, in het Spaans, in het Nederlands, in het Frans. Dat het schrijven in het Papiamentu garant staat voor een eigen literatuurcultuur is onzin. Een Arubaan zal anders schrijven dan een Curaçaoenaar; beiden zijn Caribisch te noemen.
Wat doet men met uit het buitenland komende schrijvers die op Curaçao wonen en werken? Zijn het Antilliaanse schrijvers? Nee, hun schrijven zal een product zijn van hun vaderlandse cultuur, tenzij zij zich de lokale cultuur geheel eigen maken en gaan schrijven met een Curaçaosch hart.

Niemand schrijft met opzet een slecht boek. Een merkwaardige uitspraak. Ik neem aan dat niemand met opzet een slecht produkt levert, zeker een aantredende hoogleraar niet. Maar in de oratie ontbrak: waarheen willen we? Een oratie zonder perspectieven, dat is een slechte zaak.

Niemand schrijft met opzet een slecht boek. Ruim vijftig jaar geleden leerde ik dat niemand een boek schrijft. Men schrijft een roman, een novelle, een kort verhaal. Maar een boek? Nee, dat is een stapel bedrukte vellen, verlijmd of ingebonden, in een huls van één rug en twee kartonnen.

De fout is alom binnengeslopen. Boekbespreking? Een fraai uitgevoerde omslag van bekleed karton met een prachtige plaat van die of die en de titel in goud gedrukt? Nee, men bespreekt de roman, het verhaal, niet de omslag. Een boek lezen? De titel en de naam van de schrijver op de rug? Nee, de roman … u weet het nu wel.

Ik ben geen taalpuritein, maar soms doet ondoordachtheid of onzorgvuldigheid pijn. Zeker wanneer een taalgeleerde in de titel van zijn oratie zo’n kanjer aanhaalt.

Ingezonden Brief

Oh, Nederland! Ingezonden brief

N.a.v mijn stukje Oh Nederland! kreeg ik de volgende e-mail:

St. Elisabeth Hospitaal lekt

De fractieleiders van de politieke partijen in de Tweede Kamer brengen een bezoek aan de Antillen. Daartoe behoort ook een visite aan het St. Elisabeth Hospitaal, het zgn. Sehos. Kijkt u goed rond. Er is recentelijk een rapport verschenen dat het ziekenhuis niet aan de basis voorwaarden van kwaliteit voldoet. Binnenkort wordt het ontwerp voor een Rijkswet Ziektekostenverzekering ook door de Tweede Kamer in den Haag behandeld. Misschien kunnen de politieke partijen zich dan realiseren dat deze Wet wordt voorgesteld als een recht op zorg, maar in feite als verplichting wordt opgelegd aan allen die op de Antillen wonen en in Nederland een AOW en/of pensioen ontvangen. De wet regelt dat er een verplichte bijdrage komt, die vervolgens van deze uitkeringen in Nederland wordt ingehouden.
De Rijkswet was bedoeld, voor zover ik begreep, voor Antillianen, die terugkeerden naar de Antillen, maar wegens de leeftijd – boven de 60 jaar - niet door de Verzekeringen op de Antillen werden opgenomen. Daarnaast moest de wet voorzien in een mogelijkheid voor de gepensioneerde Nederlanders op de Antillen, die door de invoering van de nieuwe basis ziektekostenverzekering in Nederland uit hun bestaande verzekering werden gestoten ofwel een onbetaalbare hoge premie kregen voorgeschoteld. Wellicht is de nieuwe Rijkswet voor deze groepen een min of meer welkome (nood)oplossing. Het gaat echter niet aan om ook degenen met AOW en/of pensioen in Nederland, die zelf een particuliere ziektekostenverzekering op de Antillen of elders hebben te verplichten tot deze nieuwe basisverzekering. Op zijn minst moet deze categorie de keuze gelaten worden om zich al dan niet in het nieuwe stelsel te laten opnemen.
Dit geldt te meer waar op de Antillen c.q. Curacao nu sprake blijkt van een ziekenhuis dat kwalitatief niet voldoet aan de basiseisen van de gezondheidszorg. Dit is extra pijnlijk voor degenen die zelf hebben zorg gedragen voor een werelddekking in hun ziektekostenverzekering, waardoor zij voor operaties de vrije keuze van ziekenhuizen en operaties over zee krijgen.
Fractieleiders, wordt wakker en probeer eens een samenhangend beleid op poten te zetten. Kijk goed rond, hoe het hier toe gaat. Plant niet weer blindelings een Nederlands systeem over op de Antillen. Hier hebben we één ziekenhuis en twee klinieken. Ook de keuze van de zorgverzekeraar lijkt voor ons te worden vastgesteld. Daarnaast bestaat hier nog wel een klasseverzekering en gaan wij automatisch in de derde klas zieken zorg. Kijkt u even rond hoe het er uit ziet!!!(Persoonlijk heb ik overigens een heel positieve ervaring met de zorgzame verpleging in het Sehos gehad - tweede klas.)
Ik dacht nog wel dat de nieuwe wet op de basisverzekering in Nederland het onderscheid tussen ziekenfonds- en particuliere patienten wilde opheffen!!! De klasse-indeling voor de ziekenzorg op de Antillen wordt juist bevestigd doordat hier een aanvullende premie kan worden betaald voor upgrading naar tweede of eerste klas verpleging. Dit alles bij elkaar is toch wel even anders dan de situatie in Nederland.
Wat zit U toch op afstand allemaal te regelen zonder zich maar ook enige rekenschap te geven van de werkelijkheid hier. Goed, we wonen hier uit vrije wil (en met plezier. Begrijpelijk bent u jaloers op ons weer/klimaat – hoe leuk Erwin Krol ook altijd weer is, met zijn buien op de Antillen). Maar U moet niet aan ons verplichtingen opleggen onder deze totaal andere omstandigheden van gezondheidsvoorzieningen. Of, beter nog, U trekt uw conclusie en uw portemonnaie en zorgt dat in no time het ziekenhuis op orde is en voldoet aan Uw normen voor gezondheidszorg.
Dan blijft nog het pijnpunt van een wel heel armzalige keuzevrijheid voor een patient uit 1 ziekenhuis en 2 klinieken. Maar alla – zonder h – dat is dan de keuze die wij zelf als pensioentrekker voor dit eiland maakten. (We hebben inmiddels gemakshalve uw collega Wilders vast op marktplaats.nl gezet. Hij is intussen verkocht, neem ik aan)
Fractieleiders, maak het ziekenhuis weer gezond en laat ons de vrije keuze al dan niet voor een basisverzekering, dan lijden ook wij slechts een fractie, zoals Wim Kan het ooit zo aardig uitdrukte.

D.C. - Curacao

Dichters in de bomen

Literair evenement 'Dichters in de bomen' op Curaçao

In het regenseizoen van de Antillen gaat u komend weekend op Curaçao een zeer vreemde 'regenbui' beleven. Op zaterdag zullen vanuit de bomen en balkons in Pietermaai woorden op u neerdalen. Figuurlijk maar ook letterlijk.

Het literaire evenement 'Dichters in de bomen' is afgeleid van een sprookje over de dwerg Quicombio. Hij wil een einde maken aan al het geweld en oorlog in de wereld. Zijn dwergvolk schrijft wijze en mooie woorden en gedichten in verschillende talen op de gouden blaadjes van de bomen. Als de blaadjes vallen zal de wind ze verspreiden. Alle mensen zullen de blaadjes lezen, tot bezinning komen en de wereld zal een vreedzaam oord worden. Maar de droom van Quicombio blijkt een illusie. De mensen zien de blaadjes niet eens en vertrappen ze. De chaos en wanorde in de wereld leeft voort.

Wat is er aan de hand? Wie strooit er met woorden alsof het regendruppels zijn? Wie laat ons de woorden van gedichten als het ware indrinken nog voordat ze de aarde bereiken?
Twaalf Curaçaose acteurs en dichters hebben het lef om in de boom te klimmen of op een balkon te balanceren om u te vermaken.

Dichters in de bomen. Ook op Curaçao. Wat een heerlijk tropisch gebeuren! In lange witte gewaden hingen ze daar. Echt waar, in bomen! Steeds meer dichters ontdekte ik. Ook op balkons, achter vervlogen ramen in geruïneerde gevels, op dakgoten en containers. De intelligente belichting en het goedvertakte luidsprekersysteem maakten
dat alle dichters en kunstenaars bij het lezen van de gedichten zichtbaar en goed hoorbaar waren.
Zoals het past in dit natte seizoen, had op deze fraaie avond de hemel eigen licht en stem. Op het moment dat het feest zou beginnen en de drumgroep de eerste trommen sloeg, barstte het ook boven ons los. Bij bakken kwam het neer. Dichters hesen zich uit hun hoge posities, regenden zich naar de inmiddels met diepe plassen begoten begane
grond, en vluchtten met het publiek geonruïneerde panden binnen. Een uur later begon het feest opnieuw.
Voordat er gelezen werd strooiden de dichters hun tekst op groene velletjes als confetti over de luisteraars. De gedichten, in het Spaans, Papiamentu, Nederlands en Engels, maakten er een spelletje van. De blaadjes dwarrelden de bomen in, het dak op, in het gezicht van de strooiende dichter, een steegje in, door openstaande ramen en deuren, maar de meeste belandden aan onze voeten, zij het dat ze het soms niet drooghielden. Door de grote afstand tussen de dichters - sommigen hingen bovendien nogal ver van het publiek - was het me niet mogelijk alle gedichten te verzamelen. Ik on dus niet steeds op tijd zo'n velletje te bemachtigen en mee te lezen tijdens de voordracht, wat het "verstaan" bemoeilijkte. Gelukkig werd aan het eind van het optreden alle gedichten uitgedeeld. Er was muziek, zang en dans. De gezaghebster van Curaçao opende het festijn met het voorlezen van een sprookje. Ze heeft een mooie en duidelijke stem. De Latijnsamerikaanse invloed is hier duidelijk merkbaar. De gedichten werden gelezen met veel drama, hartverscheurende kreten, met zuchten en steunen. Caribische barok.

Er wordt weleens beweerd dat er op Curaçao nooit iets gebeurt. U weet nu beter.

Hek met afstandsbediening

Een maand geleden kwamen wij op het idee ons te verwennen met een heen-en-weer rijdend hek met afstandsbediening. Een fraaie toegang tot ons landje van 1 hectare. We bezochten een gerenommeerde hekkenmaker en kwamen na een uur praten tot overeenstemming over grootte, kleur, het type motor, plaatsing en de prijs. Wij doen alles zelf, alles inclusief, het wordt een heel mooi hek, zei de baas. Hekken plaatsen is wat we dageklijks doen. We beginnen maandag, meteen hoor!

We moesten de halve prijs vooraf betalen. Dat deden we.

Op maandag kwam er iemand kijken en opmeten waar het hek geplaatst moest worden. Op dinsdag werd ik gebeld. Het wordt een heel mooi hek, mevrouw, maar we hebben alleen plaatstaal van 5mm. Wat vindt u daarvan? Kunt u het daarvan maken, vroeg ik. Natuurlijk, het wordt heel mooi.

Ik kreeg die week dagelijks een telefoontje over hoe mooi het hek zou worden, maar we geen bezoek. Toen ik vroeg wanneer het hek zou komen, zei de baas: weet U, mevrouw, ik houd de jongens nog even binnen.

Het bleek dat die mededeling betekende dat het hek nog niet klaar was.

De maandag erna vroeg hij of ik ijzeren palen wilde, of betonnen kolommen. Wat is het mooiste, vroeg ik. Beton, mevrouw, en het wordt echt heel mooi.

Op vrijdagochtend kwamen er drie mannen die het oude hek uit de grond trokken. Ze zetten de delen tegen een paal, legden er wat houten planken op en installeerden zich in het hutje voor het ontbijt. Tegen de middag kwam er iemand langs met een drilboor en een betonmolen. Hebt u 220 stroom? Die heb ik. Wat zouden ze gedaan hebben als we alleen 110 volt hadden, vroeg ik me af. Er werd een geul gegraven voor de rail waarover het hek heen-en-weer moet rollen. Met de pikhouweel werden twee diepe kuilen voor de kolommen uitgehakt. De maandag daarop werd beton geschept en het houten dak van het hutje werd omgetoverd tot twee bekistingen. Een groot stuk plastic werd over het oude hek gespannen, want zonder natje en droogje wordt er niet gewerkt.

Die week kwam er dagelijks iemand om het hardende beton nat te houden. De telefoontjes met de verzekering dat het heel mooi zou worden hielden aan.

Toen de bekisting de maandag daarop werd gesloopt, kregen we een extra rekening. Naf 1200,-. Daarover hebben we meteen de baas gebeld. De kolommen zitten niet in de prijs. Ze dachten dat we een muur hadden, zei de baas. Ik vroeg me af hoe de communicatie met de opmeter was geweest. We hebben 600 Nafjes van de extra prijs afgepraat.

Het plaatsen van de motor en het bijtrekken van de stroom brachten ook extra kosten met zich mee, zei de baas, het wordt heel mooi!
Op een zeer vroege ochtend was er opeens het hek. De lasser was meegekomen om begeleiders te plaatsen, voorzien van plastic rollen. In het hek zit een deur, maar om binnen te stappen moet je over de kniehoge rail stappen, die door het tandwiel van de motor heen-en-weer wordt gedreven. Oh. dat lossen we op, mevrouw. De rail werd losgelast op twee plaatsen zodat de deur open kon. We ontvingen drie sleutels.

Een paar dagen later kwam de schilder met een staalkaart. Wij wezen de afgesproken kleur aan en ja hoor, de volgende dag was het hek klaar!

Wij gingen de restsom betalen. Op het kantoor bleek dat de eindprijs ruim 2000 Naf hoger was dan het afgesproken bedrag. De baas liet zich niet zien. Eén van zijn bijzonder mooie dochters hield voet bij stuk. Waar komt het verschil vandaan, wilden wij weten. De lasser had besloten dat we een andere, helaas duurdere, motor moesten hebben. Het hek was van dikker plaatstaal dan gebruikelijk en daardoor heel zwaar. En ook was er veel wind bij ons. Dus had hij een sterkere motor geplaatst. Dezelfde motor hebben ze bij Campo (de geliefde plaats waarheen men gaat om zich met lichte dames te amuseren), zei ze glunderend, en U kunt wel nagaan hoevaak dat hek open en dicht gaat.
Ahum.

Trots zaten wij in de auto. We gingen zwemmen in de Daaibooibaai en we zouden voor de allereerste keer door het nieuwe hek rijden. Te openen met afstandsbediening! Er gebeurde niets.

Er was geen stroom. Dus haalden we de sleutel en ontkoppelden de motor. Toen we uiteindelijk buiten ons nieuwe maar met de hand bediende hek stonden, begon het te bliksemen. Donkere wolken hinge boven Bullenbaai. Zwemen met onweer, dat gaat niet. We zijn iets gaan drinken in hotel Habitat met een fraai uitzicht op de zee. We zagen veel bootjes, met vissers, toeristen en duikers, die zich als de bliksem een weg zochten naar een veilige haven.